خيلى دوست دارم با عينک تكاملى به دنيا نگاه كنم، آدم رو به ميليونها سال جنگ با طبیعت بسط بدم و در یک «آخ» کوچولو هنگام سکس خلاصه کنم. تفکر در مورد تکامل و مباحث پیرامونش برای من لذتبخشه، لذت مبهم و لزجی که از ماهیت غریزی خود تکامل بیرون میپاشه. تو این دو سال گذشته و با ورود به دههی سوم زندگیم خیلی وقتها شده که به هزار نسل قبل از خودم و هزار بار جهش لذتبخش و عبور از آن دالان تاریک که به یک آخ کشیده ختم میشه فکر کردم و هر بار خودم رو حاصل لذتها و خشمهای اجدادم دیدم. من الان زنده نبودم، اگر طعم سکس برای حتی یک نفر از آن خفتگان ابدى شيرين نبود.

يه الگوی غلط رفتاری کشف کردم که بهش دچارم! شاید بشه اسمش رو گذاشت: «وسواس انتخاب واژه با توجه به شکل نوشتاریشون». در بیشتر آدمها فکر، نوشتههاشون رو جهت میده، اما من اینطوریم که شکل ظاهری واژهها فکرم رو جهت میدن. همین میشه که نوشتن برام به امری زمانبر تبدیل میشه. به عنوان مثال من تا جای ممکن سعی میکنم واژههای دارای هـ آخر غیرچسبان و منتهی به لا رو انتخاب نکنم، مثل دایره، فواره، اصلا، وکلا و... . به جاش کلی مینویسم تا مفهوم رو برسونم! یا اینکه دوست ندارم «ها»ی جمع رو در یک الف خلاصه کنم. این اواخر فهمیدم که طول واژهها هم برام مهمه، واژهها باید نه خیلی کوتاه و نه خیلی بلند باشن، حتی زمینهی نوشتهها هم باید در مینیمالترین حالت ممکن باشه، مثل قالب همین وبلاگ. در عوض علاقه دارم که واژههام به میم، هـ آخر چسبان و يا کاف ختم بشن.

تا حالا سرت رو تو خرمن موهاى يه زن كردى؟

خیلی دوست دارم بدونم چرا دین اسلام که تأسیس حکومت اسلامی رو لازمهی اجرای برخی احکام خودش میدونه، تا الان نتونسته یک حکومت دینمدار تشکیل بده؟ حکومتی که نظام بانکداریش به ربا آلوده نباشه و شکاف طبقاتیش به جرخوردگی طبقاتی تبدیل نشده باشه. آیا اسلام در اصل بر تشکیل حکومت اسلامی تأکیدی نداشته و این باورها اصیل نیستن؟ آیا یک دین تئوریک و روی کاغذه که در واقعیت قابل اجرا نیست؟ آیا این نقص در تضاد با ادعای کامل بودن این دین نیست؟ آیا من اشتباه میکنم؟